هیئت پنج تن آل عبا بابل

هدف ماه رمضان با حيات حقيقى انسان:

هدف اصلى ونقش اساسى و تاثير عمده ماه رمضان به حيات معنوى و روان انسانى مربوط مى شود و آدمى براى بالندگى, رشد و چالاكى به امساك, منع و محدوديتى كه ماه رمضان براى بعد حيوانى انسان ايجاد مى كند نيازمند است,

اين امساك, هرگز به معناى محروميت و از دست دادن توانايى ها و گرفتار ضعف و ناتوانى شدن نيست.

در واقع روزه گرفتن در ماه مبارک رمضان براى پيشگيرى از محروميت انسان و ايجاد قدرت كنترل در برابر شهوات نفس و تمايلات تن و برخوردار ساختن جان انسان از گوهرها و كمالات انسانى بسيار لازم و ضرورى است.

چه بسيار افرادى كه با رها نمودن نفس و تن دادن به شهوات آنى و هوس هاى زودگذر, در حسرت ازدست دادن گوهر انسانيت نشسته و گرفتار اندوهى هميشگى شده اند

در کتاب جهادالنفس حدیثی از آقا امیرالمومنین علی (ع) آمده میفرمایند:

کَم مِن شَهوَةِ ساعَةٍ اَورَثَت حُزناً طَویلاً

امام  (ع) می فرمایند: چه بسیار خواهش های نفسانی لحظه ای ، که اندوه طولانی و درازی را در پی دارد.

در نتیجه هدف ماه رمضان  براى پرورش و رشد و بالندگى جان و تامين خواسته هاى آن بايد به سراغ امورى غير از عوامل تامين كننده نيازهاى تن شتافت و هدف اساسى و نتيجه نهايى و دستاورد اصلى که همان روزه است ،برجسته ترين, وظايف مسلمان در ماه مبارك رمضان است.

 حيات حقیقی انسانى :

حیات حقیقی انسان از نگاه اسلام حیاتی نیست که به حیات و زندگی مادی محدود گردد آن گونه که ،طایفه ای از منکران مبدأ و معاد تصور می کردند و در مقابل پیامبر(ص) می گفتند:

وَ قَالُواْ مَا هِىَ إِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوتُ وَ نحَْيَا

 و یا می گفتند:

 خداوند سبحان در مقابل چنین پندار باطلی از مفهوم حیات در سوره مبارکه عنکبوت فرمودند :

وَمَا هَذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ

بلکه حیات حقیقی انسان به حیاتی اطلاق می شود که سیر آن در جهت اهداف اخروی قرار گرفته و پرده های حجاب اوهام که حایل میان ظاهر و باطن است را کنار زده و بر مدار حقیقت هستی قرار گیرد.

در کتاب صحیفه سجادیه آقا امام سجاد زین العابدین(ع) از فرمایشات امام(ع) آمده که  حقیقت دارای عالی ترین مضامین اعتقادی، اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و مبیّن هدفدارترین نظام مدوّن حیات فردی و اجتماعی است.

آقا امام سجاد(ع) اگرچه بیانات عرشی خویش را در قالب نیایش و دعا ظاهر ساختند ولی محتوای آن بسی فراتر از اوراد و اذکار است.

زیرا امام (ع) در عصری زندگی می کردند که کثیری از مردم غایت انسانی خود را به باده فراموشی گذاشته و به دنبال اهداف پلید دنیوی بودند.

آنها در این طریق چنان حریص بودند که هرگز اجازه نمی دادند کسی مردم را به حیات عالی انسانی شان آگاه سازد

لذا امام (ع) صلاح و مصلحت مسلمین را در این دیدند که آنان را با مضامین بلند عرفانی در قالب  و،وعای دعا ترسیم نمایند.

دعای مکارم الاخلاق امام(ع) یک منشور جامع برای حیات حقیقی انسان است

یه جستجو در دعای مکارم اخلاق امام(ع) داشته باشین می بینین چه زیبا فرمودند که من چند سطر از دعا رو در اینجا قرار میدم

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، وَ بَلِّغْ بِإِیمَانِی أَکْمَلَ الْإِیمَانِ ، وَ اجْعَلْ یَقِینِی أَفْضَلَ الْیَقِینِ ، وَ انْتَهِ بِنِیَّتِی إِلَى أَحْسَنِ النِّیَّاتِ ، وَ بِعَمَلِی إِلَى أَحْسَنِ الْاَعْمَالِ.

 و یقین مرا به برترین مراتب یقین و نیت مرا به نیكوترین نیتها و عمل مرا به بهترین اعمال فرا بر.

اللّهُمّ وَفّرْ بِلُطْفِکَ نِیّتِی، وَ صَحّحْ بِمَا عِنْدَکَ یَقِینِی، وَ اسْتَصْلِحْ بِقُدْرَتِکَ مَا فَسَدَ مِنّی

بارالها، نيتم را به لطف خويش وافر و کامل نما و يقينم را بدانچه در نزد توست، استوار گردان، و آنچه از (اعمال و نيات) من فاسد مي‌باشد، به قدرت خود اصلاح فرما